Neuroaiki – nowa propozycja fizjoterapeutyczna dla chorych z porażeniami połowiczymi

AUTORSKIE ZAJĘCIA WZBOGACAJĄCE SCHEMAT USPRAWNIANIA OSÓB PO UDARACH POŁOWICZYCH.

OPRACOWANE W OPARCIU O ĆWICZENIA STANOWIĄCE PODSTAWĘ SYSTEMU SZTUKI SAMOOBRONY

AIKIDO

Rozwój psychoruchowy człowieka odbywa się stale od momentu urodzenia aż do śmierci. Jest procesem zmieniającym się ze względu na wymogi czasu, wieku, okoliczności, celu stawianego przed człowiekiem na danym etapie życia. Jest nieustannym uczeniem się. Trwanie tego procesu może zostać złamane (przerwane, zawirusowane) zdarzeniem, które nieodwracalnie zmienia jego bieg: wypadkiem, udarem, amputacją, utratą wzroku itd. Wtedy to człowiek staje przed faktem konieczności poszukiwania „na szybko” nowych wzorców ruchowych, nowych schematów działania swojego układu ruchu, który obsługiwany jest przez wewnętrzny komputer analizatora kinestetycznego. Nie ma już czasu na oduczanie się. Oduczeniem stało się to bowiem zdarzenie. Stąd swoista drastyczność procesu. Z chwili na chwilę. Z dnia na dzień. Wczoraj było inaczej, dziś jest całkiem inaczej i trzeba odnaleźć sposób na radzenie sobie. Wyjścia są zazwyczaj dwa a determinowane są wieloma czynnikami: można podjąć wyzwanie lub się poddać. Można wziąć swój los w ręce i ponownie próbować nadać mu kształt, ucząc się nowego ja. Tu wkracza fizjoterapia ze swoimi metodami usprawniania, psychologia, która ma za zadanie pomóc odnaleźć choremu nowego siebie i wesprzeć go w pozbywaniu się lęków, niewiadomych, niepewności wszelkiego rodzaju, dodać mu wiary i otuchy. Fizjoterapia najogólniej pracuje z narządem ruchu ale przecież ten będąc płaszczyzną integrująca osobowość ludzką, stanowi o nas, o tym, kim jesteśmy, jacy jesteśmy, jaki jest nasz świat, oczekiwania wobec otoczenia, przyszłości, bliskich i obcych nam ludzi. Ilość metod służących przywracaniu sprawności jest coraz liczniejsza, niektóre są bardziej odkrywcze, inne mniej, ale wszystkie one dają możliwość wyboru środka terapeutycznego, dostosowania go do konkretnej stytuacji leczniczej, do konkretnej osoby, która próbuje wywalczyć dla siebie nową jakość życia.

Propozycja wprowadzenia do fizjoterapii ćwiczeń pochodzących z form ruchowych dalekowschodniej sztuki walki aikido nie jest przypadkowe. Aikido jest dla wszystkich, bez względu na wiek, stopień zaawansowania ruchowego, sprawności. Wystarczy go tylko chcieć. Jest po pierwsze procesem oduczania się dawnych wzorców ruchowych, by zrobić miejsce dla nowych. Jest procesem synchronizowania koordynacji ruchowej obu stron ciała. A będąc oparte o biodra i wymagając od ćwiczącego skupienia nad płynnym zespalaniem ruchów bioder z pozostałymi elementami narządu ruchu, tworzy niepowtarzalny system bodźcowania i nagradzania ćwiczącego. Aikido ma początek, ale nie ma końca, nie przewiduje bowiem formy, do której docieramy. Jest procesem doskonalenia ruchu, synchronizacji ciała, a w nim oddechu, układu sercowo-naczyniowego, stawowo – mięśniowego, całości człowieka. Jest drogą pracy i cierpliwości, pokonywaniem oporów w samym sobie. I tu docieramy do punktu, w którym aikido spotyka neurofizjoterapię.

Neuroaiki – gdyż taką nazwę dla tego procesu proponuję – ma do czynienia z sytuacją, w której drastycznie oduczony swoich dotychczasowych wzorców ruchowo – osobowościowych chory staje przed koniecznością poradzenia nowej sytuacji i niejednokrotnie przepełnionego po brzegi lękiem o przyszłość. Nie trzeba już oduczać nieczego, bo to zostało dokonane udarem. Pozostaje druga część pracy: wyzwanie dla skompensowania zmiany w całości osoby, budowanie całkiem nowego siebie na nieznanych fundamentach. Pokonanie lęku. I tu aikido może wykazać się nieprawodpodobnym wsparciem.

Propozycja stworzenia programu usprawniania chorych po udarze przewiduje udział w nim wszystkich chorych, którzy chcą w nim uczestniczyć. Aikido nie stawia ograniczeń. Korzyści płynące z ćwiczeń mogą być ośmielające do dalszych poszukiwań form ruchowych, relaksacyjnych, rozciągania, oddechu. Synchronizowanie zawirusowanej strony ciała z tą zdrową, nowa jakość oddechu, dynamiki ciała – to podstawowe cele neuroaiki. Rozwój, rozwój, rozwój. Niekończące się usprawnianie siebie, jako całości.

Plan pracy w terapii neuroaiki:

  1. wprowadzenie podstawowych informacji dotyczących założeń samego aikido (połączenie z pokazem zarówno z partnerem, jak i bez),

  2. przedstawienie celów stawianych przed grupą,

  3. prowadzenie zajęć z wyszczególnieniem następujących elementów:

  • ćwiczenia oddechowe,

  • ćwiczenia stóp (uziemienie),

  • ćwiczenia koordynacji obręczy barkowej,

  • ćwiczenia elastyczności i koordynacji bioder,

  • ćwiczenia zespalania ze sobą wszystkich składowych narządu ruchu,

  • ćwiczenia z przyborami (kije).

Prowadzący: Bartlomiej Gajowiec, fizjoterapeuta, specjalista I st w rehabilitacji,

Miejsce zajęć: Centrum Rekreacji i Rehabilitacji przy WUM, Trojdena 2c (obecnie zajęcia prowadzone są z grupami Fundacji Avalon)

Czas trwania zajęć: 1 godz (są już dwie grupy – zaawansowana i początkujących)

Chętni do uczestniczenia w zajęciach proszeni są o zabranie ze sobą ubioru sportowego umożliwiającego ćwiczenie – np. dres, ćwiczenia odbywać się będą na bosaka, z uwzględnieniem elementów tradycyjnej etykiety japońskiego dojo (miejsca nauki).

Gorąco zapraszam

Bartłomiej Gajowiec

 A5nSkvPQ

Neuroaiki - a new physiotherapy approach for post stroke patients.
Rekomenduję ANATOMIĘ EMOCJONALNĄ